Gedicht bij Verwondering, een schilderij van Els Koks
Kleur van herinnering
De klok van mijn geheugen gaat achteruit naar een brandweerwagen.
Ik scheur hem over de Delfts blauwe tegels van de keukenvloer.
Au, het brandweerkind botst tegen het rode fornuis.
Veel later zag ik het onomwonden: de vloer was zwart, de kachel ook.
Het geheugen liegt dat het barst.
Stil om mij
Jouw woorden omarmden mijn zwijgen
toen je nog leefde,
dagelijks met mij sprak
of je zielsgeheimen voor mij uitvouwde
en zelfs wanneer je tegen mij schreeuwde.
Wouwse wolken
Voor het eerst aanschouwde ik ze in Wouw.
Het Angelusklokje mocht haar opkomst inluiden.
Want mijn ogen, zo dichtgeknepen voor het zonlicht.
Pas daarna zag ik ze vliegen in de lucht:
de watjes uit de oren van God.
Of waren het veertjes van engelen in de rui?