Rouwen – zo weet ik maar al te jammer – voelt vaak als gestolde tranen. Het is een verdriet waar je niet goed bij kunt. Het vloeit niet. Hartzeer knaagt wel. Het komt en gaat wanneer het wil. Vooral: Je kunt het niet delen met degene om wie je rouwt.
Pinksteren
Pinksteren
Jouw heengaan zat mij al voortijdig op de huid
gehecht, nog vóór je was gestorven.
Ik wist het in de afgronden van mijn hart
en jij nam het wonderlijk voor lief en vrede.
Wislawa Szymborska: Leven voor de vuist weg
Leven voor de vuist weg
Voorstelling zonder repeteren.
Lichaam zonder passen.
Hoofd zonder overleg.
De rol die ik speel, ken ik niet.
Ik weet alleen: hij is van mij, mag niet geruild.
Waar het stuk over gaat,
moet ik maar raden op het toneel.
Wat jij ervan zou zeggen
Wat jij ervan zou zeggen
Sinds je uit het zicht verdween,
vraag ik me nog altijd af.
Wat jij ervan zou zeggen
want uit het hart is godsonmogelijk.
Ik blijf je nog aldoor horen
in de melodie van voorbij
maar jouw woorden mis ik zo.
Katharina Behrend, vergeten fotograaf
In de geschiedenis van de fotografie komen vrouwelijke kunstenaars er vaak bekaaid vanaf. Zij worden vaak in de marge genoemd of krijgen het etiket ‘amateurfotografen’. Toch zitten er in mijn verzameling fotoboeken legio vrouwelijke fotografen die meer aanzien verdienen. Al hebben zij niet de kost verdiend met fotografie, dat maakt haar niet minder bekwaam. Bijvoorbeeld Katharina Behrend, een Nederlandse fotografe uit het begin van de vorige eeuw.
Sjors en Sjimmie, striphelden uit mijn jeugd
De gewelddadige dood van George Floyd, een zwarte man die door de politie werd vermoord, leidt tot grote verontwaardiging onder zwarte en witte mensen. De strijd tegen racisme beperkt zich niet enkel tot Amerika. In veel landen volgen demonstraties, ook in Nederlandse steden. Maar het blijft gemakkelijk praten over rassendiscriminatie ver weg. Meten wij niet met twee maten? Durven wij de ogen te openen voor het racisme in ons eigen land en in eigen leven? Daarmee bedoel ik mijn eigen ogen waarmee ik als blanke man kijk.
Anna Achmatova
De voorbije week heb ik nog meer genoten van het mooie weer, omdat ik in de ban raakte van de gedichten van Anna Achmatova. Wat een genot, haar versregels lezen in de tuin. Voor mij is het de manier om de ellende in de wereld en die van mijzelf te relativeren. Ik las bij haar over de liefde.