Bij een bezoek aan Train World, het Belgische treinmuseum, viel mijn oog op schilderijen van Paul Delvaux. Zijn fascinatie voor treinen en stations was mij niet bekend. Het is te zien aan de stations en locomotieven die hij zo gedetailleerd schildert. En daarmee creëert hij een eigen poëtische sfeer. Daar wilde ik meer van weten. Zijn passie voor de wereld van het spoor deel ik met hem. Zijn werken (en leven) werden het begin van een indringende ontdekkingsreis: een retourtje naar zijn schilderijen en weer terug naar mijn eigen leven. Hoe kunst de kijker helpt zichzelf te leren kennen.
Moya De Feyter: de handen in de muren
wat een geluk die bloemen die niet hoeven
te spreken om iets gezegd te krijgen
het geeft niet, geeft het niet
dat onze zinnen erbij gaan liggen
Bidden verandert God
Bidden verandert God
God is vlakbij en luistert altijd
zong de bariton stem van mijn vader
Hoog en laag drong het door
en ik zag God als een groot oor
Gebeden
Een groot misverstand is dat je om te bidden per se een gebed nodig hebt. Bidden kan beginnen met het uitspreken van een gebed, maar het gaat om een manier van zijn. In de evangeliën staat niet dat Jezus een gebed uitspreekt, maar dat hij in gebed is. Hildegard van Bingen noemt zichzelf een instrument, waarmee de levensadem, de geest van God tot leven kan komen. Gebeden die mij dierbaar zijn:
Sophie Calle: À toi de faire, ma mignonne
De kunstwerken van Sophie Calle laten een blijvende indruk achter. Zo ook weer in de overzichtstentoonstelling van haar werk in het Musée Picasso te Parijs. De expositie heeft de veelzeggende titel À toi de faire, ma mignonne (Het is aan jou, mijn liefste). Een oproep voor de vele bezoekers. Laat ik de uitnodiging aannemen en vertellen wat me zo raakt in haar werk. Zeker nadat ik haar tegen het lijf liep op de expositie en zij zo geestdriftig vertelde over haar werk.
Bijkans verdronken
Bijkans verdronken
Te overmoedig stap ik door het zoete water,
nog een schoolkind ben ik van amper zeven.
Wil zielsgraag zwemmen in het ondiepe ven,
tot mijn dragende grond onderuit gaat.
Gustave Doré: Bijbel Comix
Zoals vele katholieken ben ik niet opgevoed met de bijbel. In mijn jeugd werd de heilige schrift voorbehouden voor de vieringen in de kerk. De kerk ontmoedigde toen het zelf lezen van de bijbel. In plaats van de bijbel lazen we op scholen en ook thuis uit een bijbelse geschiedenis. Vaak werd zo’n bijbelse geschiedenis verluchtigd met velerlei afbeeldingen. Zo werd de bijbel katholiek herschreven, uitgelegd en ingekleurd. Later, tijdens mijn studie theologie moest ik ontdekken dat het origineel in de bijbel heel anders kan zijn dan in mijn fantasiewereld opgeslagen was. Door de velerlei katholieke beelden heb ik wel eengevoeligheid voor verbeelding en beeldcultuur ontwikkeld.